Image
Image
Image

Έλεγχος Σιδηροπενικής Αναιμίας

 

Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας εκτιμά ότι το 1/4 του πληθυσμού του πλανήτη παρουσιάζει σιδηροπενική αναιμία και ο πιο ευάλωτος πληθυσμός είναι τα παιδιά προσχολικής ηλικίας με σημαντικές συνέπειες στη σωματική και πνευματική υγεία τους και οι γυναίκες.

Η ηλικία εμφάνισης της σιδηροπενικής αναιμίας είναι μεταξύ 6 μηνών και 2 ετών και στην εφηβεία. Οι έφηβοι έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να παρουσιάσουν αναιμία, γιατί η ανάπτυξη του σώματος στην περίοδο αυτή είναι πολύ γρήγορη. Ιδιαίτερα στα κορίτσια, η πιθανότητα μεγαλώνει ακόμη περισσότερο γιατί χάνουν αρκετό αίμα με την περίοδο τους. Επίσης είναι πολύ συχνή και σε άτομα που ακολουθούν δίαιτα χαμηλής περιεκτικότητας σε σίδηρο. Ο σίδηρος είναι απαραίτητος για τη ζωή γιατί εκτός του ότι αποτελεί το βασικό στοιχείο της αιμοσφαιρίνης συμμετέχει και σε πολλές άλλες βιοχημικές αντιδράσεις στον οργανισμό.

 

Συμπτώματα

Αν η έλλειψη σιδήρου είναι μικρή μπορεί να μην υπάρχει κανένα σύμπτωμα. Αν όμως είναι μεγάλη τότε υπάρχουν συμπτώματα όπως :

  • Εύκολη κόπωση.Είναι το 1ο σύμπτωμα της σιδηροπενικής αναιμίας.
  • Ωχροκίτρινο δέρμα.
  • Δύσπνοια.
  • Ταχυκαρδία και αίσθημα παλμών.
  • Στηθαγχικά ενοχλήματα σε ηλικιωμένους.
  • Πονοκέφαλο, ειδικά με την άσκηση.
  • Εμβοές στα αυτιά.
  • Ανορεξία και γαστρεντερικές διαταραχές.
  • Ζάλη που μπορεί να φτάσει στην λιποθυμία.
  • Επώδυνη ή λεία γλώσσα με γωνιακή χειλίτιδα (σκάσιμο στη γωνία του στόματος).
  • Τριχόπτωση, εύθραυστα νύχια και επιπεδονυχία / κοιλονυχία (spoon nails).

Εκτός από τα συμπτώματα της αναιμίας, έλλειψη σιδήρου ακόμα και χωρίς αναιμία μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στη σωματική και πνευματική ανάπτυξη των παιδιών. Είναι ευερέθιστα και παρουσιάζουν μαθησιακά προβλήματα ή διαταραχές της συγκέντρωσης, της μνήμης και του ψυχισμού. Επίσης μπορεί να εμφανίσουν μια κατάσταση που ονομάζεται Pica. Πρόκειται για επιθυμία να φάνε μη τροφικές ουσίες όπως προϊόντα χαρτιού, πηλό, πάγο (παγοφαγία). Η κατάσταση αυτή υποχωρεί μετά τη θεραπεία με σίδηρο.

 

Διάγνωση

Η διάγνωση της σιδηροπενικής αναιμίας γίνεται με έλεγχο :

α) της γενικής αίματος (δείκτες: Hct, Hb, MCV, RDW).

β) του σιδήρου στον ορό αίματος.

γ) των επιπέδων φερριτίνης (αποθήκες σιδήρου).

δ) της σιδηροδεσμευτικής ικανότητας του ορού (TIBC).

 

 

Ο έλεγχος σιδηροπενικής αναιμίας διενεργείται σε όλα τα κέντρα του ομίλου MediOne σε Γλυφάδα , Αγία Παρασκευή , Δραπετσώνα , Πέραμα , Σαλαμίνα , Αταλάντη , Λαμία στην προνομιακή τιμή των 18€.

 

*ο έλεγχος περιλαμβάνει: Γενική Αίματος,Σίδηρος Ορού, Φερριτίνη, Ολική Σιδηροδεσμευτική Ικανότητα (TIBC)

 

Δείτε εδώ για περισσότερα CHECK UP

 

 

«Αξία μας είναι ο Άνθρωπος»

Ο Σακχαρώδης Διαβήτης στην εποχή μας είναι ένα ολοένα διογκούμενο ιατρικό πρόβλημα, έχοντας λάβει πια διαστάσεις επιδημίας και μαζί του έχει αυξηθεί ο κίνδυνος και η συχνότητα των επιπλοκών του.

 

Τα προβλήματα που εμφανίζονται στον άκρο πόδα του διαβητικού ασθενούς («διαβητικό πόδι») είναι από τις πιο επίφοβες επιπλοκές. Η ανεπιθύμητη αλλά πιθανή κακή κατάληξη στο «διαβητικό πόδι» είναι ο ακρωτηριασμός, που επιφέρει αυξημένη νοσηρότητα και θνητότητα, ταυτόχρονα με σημαντικές κοινωνικές, ψυχολογικές και οικονομικές επιπτώσεις στον άνθρωπο και το περιβάλλον του. Καθώς στην πλειοψηφία των περιπτώσεων έχουν προηγηθεί φαινόμενα από την μικροαγγειοπάθεια και την τοπική υποξία (πολύ συχνά εμφανίζεται έλκος, πληγή που δεν επουλώνεται), είναι σημαντικό αλλά και εφικτό να εντοπιστούν όσοι κινδυνεύουν και να τους θεραπεύσουμε εγκαίρως.

 

Όταν πια τα έλκη στο διαβητικό πόδι επιμολυνθούν, ο συνδυασμός με τη λοίμωξη μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την επιβίωση του άκρου ή ακόμα και την ίδια τη ζωή.

 

Ο όρος «Διαβητικό Πόδι» περιλαμβάνει ένα μείγμα παθολογικών καταστάσεων:

Διαβητική Νευροπάθεια, Περιφερική Αγγειακή Νόσος (Περιφερική Αγγειοπάθεια), Αρθροπάθεια Charcot, Έλκος στον άκρο πόδα, Οστεομυελίτις, και τη δυνητικά αποφευκτέα τελική κατάληξη που είναι ο ακρωτηριασμός.

Καθώς στην πλειονότητα των ακρωτηριασμών που γίνονται σε διαβητικούς είχε αρχικά εμφανισθεί έλκος στο πόδι, είναι σημαντικός στόχος της Ιατρικής φροντίδας να προλάβει την εμφάνιση του έλκους ή/και την αποτελεσματική θεραπεία-επούλωση του έλκους- όταν αυτό εμφανισθεί.

Ξέροντας πως οι περιβάλλοντες ιστοί στο διαβητικό πόδι είναι υποξικοί, είναι επόμενο και φυσικό να βοηθούνται σημαντικά αυτά τα προβλήματα από τη Θεραπεία με Υπερβαρικό Οξυγόνο, κάτι που θεωρείται σήμερα δεδομένο και αποδεδειγμένο από πολλές μελέτες. Επιπρόσθετα ορισμένα αντιβιοτικά παρουσιάζουν συνέργεια με το οξυγόνο που μόνο αυτή η θεραπεία μπορεί να προσφέρει σε υποξικές (και άρα ανθεκτικές στη λοίμωξη) περιοχές.

Η δια βίου πιθανότητα κάποιος διαβητικός να εμφανίσει έλκος – πληγή στο πόδι, αναφέρεται να φτάνει το 25%. Περισσότεροι από 1 εκατομμύριο διαβητικοί κάθε έτος υποβάλλονται σε ακρωτηριασμό άκρου. Αυτό σημαίνει πως κάθε 30΄΄ ένας ακρωτηριασμός άκρου γίνεται παγκοσμίως εξαιτίας του Σακχαρώδη Διαβήτη. Μελέτες και αναλύσεις μελετών δείχνουν πως η Υπερβαρική Οξυγονοθεραπεία ελαττώνει κατά το 1/3 την πιθανότητα ακρωτηριασμών κάτω άκρων (11% από 32%), καθώς και τη διάρκεια νοσηλείας στους διαβητικούς ασθενείς.

 

Παθογένεση

Πολλοί παράγοντες συμβάλλουν στα προβλήματα που εμφανίζονται στο «διαβητικό πόδι» όπως η νευροπάθεια, περιφερική αγγειοπάθεια, τραυματισμοί και λοιμώξεις. Συνήθως οι επιπλοκές στο «διαβητικό πόδι» είναι το αποτέλεσμα αλληλεπίδρασης αυτών, σε άλλοτε άλλο βαθμό, με τη νευροπάθεια να θεωρείται ο κεντρικός παράγοντας έχοντας ποικίλες επιπτώσεις, ενώ η μικροαγγειοπάθεια και η επακόλουθη υποξία αποτελεί σημαντικό ανασταλτικό παράγοντα για την ίαση και φυσιολογική επούλωση.

 

Προδιαθεσικοί παράγοντες στο Διαβητικό Πόδι 

Η διαβητική νευροπάθεια είναι παρούσα σε ποικίλο βαθμό σε περισσότερο του 50% των διαβητικών άνω των 60 ετών, και αυξάνει την πιθανότητα έλκους κάτω άκρου στο 7-πλάσιο.

Επηρεάζει τις αισθητικές, τις κινητικές λειτουργίες αλλά και το αυτόνομο νευρικό σύστημα. Η «ύπουλη» σταδιακή εγκατάσταση της νευροπάθειας συνήθως δε γίνεται αντιληπτή από τον ασθενή, υπογραμμίζοντας τη σημασία του τακτικού ελέγχου του «διαβητικού ποδιού». Η διαταραχή των κινητικών λειτουργιών οδηγεί σε μυϊκή ατροφία, δυσμορφία του άκρου ποδός με μεταβολή της δομής του, και ανακατανομή των πιέσεων που δέχεται το πέλμα τα οποία προδιαθέτουν στη δημιουργία ελκών (πληγών).

Η διαταραχή των αισθητικών λειτουργιών καθιστά το πόδι «κουφό και τυφλό» σε ερεθίσματα που φυσιολογικά θα προκαλούσαν πόνο ή δυσφορία. Αυτή κατάσταση οδηγεί σε επαναλαμβανόμενους (μικρό)τραυματισμούς που περνούν απαρατήρητοι έως ότου εμφανισθεί έλκος. Η διαταραχή του αυτόνομου νευρικού οδηγεί σε ελάττωση της φυσιολογικής εφίδρωσης και το ξηρό δέρμα εμφανίζει εύκολα διάσπαση της συνέχειάς του (σχάσεις και ρωγμές).

Ο Σακχαρώδης Διαβήτης αυξάνει κατά 2-3 φορές την εξέλιξη της αθηροσκλήρωσης, και οι άνθρωποι που πάσχουν από νόσο περιφερικών αγγείων έχουν προδιάθεση για ατελή επούλωση των ελκών – τραυμάτων. Επιπρόσθετα η υποξία διαβήτη συμβάλλει αρνητικά στην επούλωση τραυμάτων βλάπτοντας το σχηματισμό διασταυρούμενων δεσμών κολλαγόνου και τις λειτουργίες ενζύμων. Περαιτέρω, ο πτωχός έλεγχος σακχάρου παραβλάπτει τη λειτουργία των πολυμορφοπύρηνων λευκοκυττάρων και προδιαθέτει σε ονυχομύκωση και μυκητιάσεις στο πέλμα, δημιουργώντας προϋποθέσεις, το καθένα από αυτά, να οδηγήσει σε διάσπαση της συνέχειας του δέρματος.

 

Επιδημιολογία

Οι επιπλοκές του «διαβητικού ποδιού» εμφανίζονται πιο συχνά σε άνδρες άνω των 60 ετών. Σύμφωνα με νεότερες μελέτες, η ετήσια επίπτωση εμφάνισης ελκών σε διαβητικό πόδι είναι 1-4% επί των διαβητικών με επιπολασμό 4-10%. Δηλαδή, έως και 1 στους 10 διαβητικούς παρουσιάζει έλκος στα κάτω άκρα.

Το ισόβιο ρίσκο εκτιμάται πως προσεγγίζει το 25% – 1 στους 4 διαβητικούς θα εμφανίσει έλκος. Οι χειρουργικοί (θεραπευτικοί) ακρωτηριασμοί γίνονται 10-30 φορές συχνότερα στους διαβητικούς απ’ ότι στο γενικό πληθυσμό. Ο διαβήτης αποτελεί την αιτία στο 80% των μη-τραυματικών ακρωτηριασμών και στο 85% αυτών έχει προηγηθεί η εμφάνιση έλκους στο πόδι. Ο ακρωτηριασμός με τη σειρά του σχετίζεται με αυξημένη θνητότητα, από 13-40% τον πρώτο χρόνο έως και 39-80% στα 5 έτη.

Το τραύμα (έλκος) στο «διαβητικό πόδι» δεν εμφανίζεται αυτόματα, αλλά ξεκινά με τον ίδιο μηχανισμό τραυματισμού, αυτού που περνά απαρατήρητος από τον ασθενή. Η τελική αιτία μπορεί να είναι τα κακά υποδήματα, βάδιση χωρίς υποδήματα, ξένο σώμα εντός του υποδήματος ή έγκαυμα από καυτό νερό. (Ευτυχώς, το αυξημένο επίπεδο καθημερινών δραστηριοτήτων από μόνο του δεν προδιαθέτει σε νέα ή υποτροπιάζουσα εξέλκωση του ποδιού). Το προσβεβλημένο από λοίμωξη πόδι δεν έχει την αντίστοιχη αίσθηση του πόνου λόγω της νευροπάθειας και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την καθυστερημένη διάγνωση και θεραπεία.

 

Διαβητικό πόδι (εξέταση)

Ένα διαβητικό πόδι είναι εύκολο να διαγνωστεί με απλή κλινική εξέταση αλλά και με μέτρηση του ζαχάρου του ασθενούς, ωστόσο επιπλέον έλεγχοι για την διαπίστωση αγγειοπάθειας ή νευροπάθειας συνιστώνται για την έγκαιρη αντιμετώπιση δυνητικά επικίνδυνων καταστάσεων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε απώλεια του μέλους. Αυτά θεωρούνται σημαντικά συμπτώματα ενός διαβητικού ποδιού και χρειάζεται άμεση παρακολούθηση από ειδικούς.

Πρέπει όμως να σημειωθεί ότι ένας διαβητικός, δεν πρέπει να περιμένει, αλλά πρέπει να κινητοποιηθεί και να ελέγχει τακτικά το ζάχαρο του, όπως και να βρίσκεται σε πλήρη συνεργασία με τον γιατρό του για την πρόληψη δυνητικά επικίνδυνων καταστάσεων. Πρέπει σε τακτά χρονικά διαστήματα να κάνει αιματολογικό και κλινικό έλεγχο.

 

Διαβητικό πόδι και Υπερβαρικό Οξυγόνο

Μια διάγνωση διαβήτη έχει συχνά επιπλοκές, μία από τις οποίες είναι έλκη τα στα πόδια, τα οποία είναι ανοιχτές πληγές στο κάτω μέρος του ποδιού. Όχι μόνο αυτά τα τραύματα είναι επώδυνα, αλλά μπορούν επίσης να οδηγήσουν σε λοίμωξη, γάγγραινα ή νεκρό ιστό ή ακόμα και ακρωτηριασμούς.

Η υπερβαρική θεραπεία οξυγόνου (ΘΥΒΟ) είναι μια εγκεκριμένη από το FDA θεραπεία για διαβητικά έλκη ποδιών, που δεν περιλαμβάνει φάρμακα αλλά αντ’ αυτού, χρησιμοποιεί τη δύναμη του καθαρού οξυγόνου.

Με την θεραπεία ΘΥΒΟ, φθάνει στον προσβεβλημένο ιστό περισσότερο οξυγόνο. Με τη μείωση της φλεγμονής, βελτιώνεται η ανταπόκριση στα αντιβιοτικά και επιταχύνεται ο χρόνος αποκατάστασης. Η θεραπεία με Υπερβαρικό Οξυγόνο στον Όμιλο MediOne, θα μειώσει τα επίπεδα πόνου και θα βελτιώσει την ποιότητα ζωής σας.

 

  • Μπορεί να μειώσει τη διόγκωση και τη φλεγμονή, καθώς επίσης και να προωθήσει την ανάπτυξη αιμοφόρων αγγείων, να αποτρέψει τις βακτηριακές λοιμώξεις και να βοηθήσει και να θεραπεύσει την πληγή.

 

Το εξειδικευμένο προσωπικό του ομίλου MediOne, θα εκτιμήσει κατά πόσο η ΘΥΒΟ μπορεί να είναι χρήσιμη και, αν ναι, να δημιουργήσει ένα προσαρμοσμένο πρωτόκολλο θεραπείας (και ακόμη και να προτείνει και άλλες θεραπείες) για να μεγιστοποιήσετε και να βελτιστοποιήσετε τις πιθανότητές σας για θεραπεία.

 

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να καλείτε στο 210-9632396 ή να συμπληρώσετε ΕΔΩ τα στοιχεία σας και να σας καλέσουμε εμείς.

 

 

«Αξία μας είναι ο Άνθρωπος»

ΛΙΠΙΔΑΙΜΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ – ΕΝΑ ΑΞΙΟΠΙΣΤΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

 

Τι είναι ο λιπιδαιμικός έλεγχος;

Τα λιπίδια αποτελούν βασικό στοιχείο του ανθρώπινου οργανισμού, απαραίτητα για τη σωστή λειτουργία του. Μεταξύ άλλων, αποτελούν βασικό δομικό συστατικό των κυτταρικών μεμβρανών, αποθηκεύουν σάκχαρα στις λεγόμενες λιπαποθήκες, οι οποίες αποτελούν πηγή ενέργειας για το ανθρώπινο σώμα και παίρνουν μέρος στο μηχανισμό της ανοσίας. Ταυτόχρονα, όμως, η παρουσία τους σε μεγάλες ποσότητες ή η ανώμαλη λειτουργία τους μπορεί να οδηγήσουν στην κατάσταση που ονομάζεται αθηροσκλήρυνση (αθηροσκλήρωση). Η αθηροσκλήρυνση είναι πάθηση των αρτηριών που δημιουργείται από τη σταδιακή εγκατάσταση λιπαρών ουσιών και λιπιδίων στα τοιχώματα των αρτηριών, με αποτέλεσμα τη στένωση και την απόφραξή τους, που μπορεί να οδηγήσει σε έμφραγμα, εγκεφαλικό ή ισχαιμία των κάτω άκρων. Για αυτό το λόγο θεωρείται σημαντικό να ελέγχονται τουλάχιστον τα βασικά λιπίδια ( χοληστερίνη τριγλυκερίδια ) στα check up που κάνουμε.

Ο πλήρης λιπιδαιμικός έλεγχος μας δίνει φυσικά μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα. Ο λιπιδαιμικός έλεγχος συνίσταται σε μια σειρά εργαστηριακών εξετάσεων που εστιάζουν στη χοληστερίνη (ολική), τα τριγλυκερίδια, την HDL, γνωστή ως «καλή» χοληστερίνη, την LDL, τη λεγόμενη «κακή» χοληστερίνη και τον αθηρωματικό δείκτη.

 

Πότε πρέπει να γίνεται;

Ο πρώτος λιπιδαιμικός έλεγχος καλό είναι να γίνεται στην παιδική ηλικία και κατόπιν, αν δεν έχουν εντοπισθεί υπερβάσεις των δεικτών, να επαναλαμβάνεται με την ενηλικίωση. Η τακτική μέτρηση στους άνδρες θα πρέπει να ξεκινά από την ηλικία των 35, εφόσον βέβαια δεν υπάρχει ιστορικό καρδιαγγειακών νοσημάτων, ενώ στις γυναίκες καλό είναι να ξεκινά από τα 45 έτη και να επαναλαμβάνεται κάθε πενταετία. Και για τα δύο φύλα, αν υπάρχει οικογενειακό ιστορικό καρδιαγγειακών νοσημάτων σε νεότερες ηλικίες, ο λιπιδαιμικός έλεγχος θα πρέπει να μπαίνει στη ζωή μας αρκετά νωρίτερα και να επαναλαμβάνεται κάθε τριετία ή και πιο σύντομα κατά περιπτώσεις.

 

Ο λιπιδαιμικός έλεγχος διενεργείται σε όλα τα κέντρα του ομίλου MediOne σε Γλυφάδα , Αγία Παρασκευή , Δραπετσώνα , Πέραμα , Σαλαμίνα , Αταλάντη , Λαμία στην προνομιακή τιμή των 30€.

 

*ο έλεγχος περιλαμβάνει μέτρηση :Χοληστερόλη,Χοληστερίνη HDL,Χοληστερίνη LDL,Τριγλυκερίδια αίματος,Απολιποπρωτεϊνη Α1,Απολιποπρωτεϊνη Β,Λιποπρωτεϊνη Lp(a)

 

Δείτε εδώ για περισσότερα CHECK UP

 

«Αξία μας είναι ο Άνθρωπος»

ΑΝΤΙΓΗΡΑΝΤΙΚΕΣ ΟΡΜΟΝΕΣ: Τί είναι , ποια η σημασία τους , πώς ελέγχονται?

 

Οιστραδιόλη (Ε2)

Η οιστραδιόλη είναι μία ορμόνη που παράγεται κυρίως στις γονάδες (ωοθήκες και όρχεις) . Είναι το κυρίαρχο οιστρογόνο κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής ηλικίας στη γυναίκα αποτελώντας την πιο δραστική από τις μορφές των οιστρογόνων, στη διέγερση της ανάπτυξης του ενδομητρίου. Η οιστραδιόλη παρατηρείται και στους άνδρες και παράγεται σαν ενεργό προϊόν μεταβολισμού της τεστοστερόνης. Τα επίπεδα της στους άνδρες είναι ανάλογα με εκείνα των μετεμμηνοπαυσιακών γυναικών. Η οιστραδιόλη δεν έχει μόνο σημαντική επίδραση στην αναπαραγωγική και σεξουαλική λειτουργία αλλά έχει επίσης επίδραση και σε άλλα όργανα όπως είναι τα οστά. Κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής ηλικίας, το μεγαλύτερο ποσό της οιστραδιόλης στις γυναίκες παράγεται στα κοκκώδη κύτταρα των ωοθυλακίων στις ωοθήκες των γυναικών. Μικρότερα ποσά παράγονται στα επινεφρίδια και στους άνδρες παράγονται στους όρχεις.


Θυλακιοτρόπος Ορμόνη (FSH)

Η FSH είναι μια ορμόνη η οποία διεγείρει την παραγωγή οιστραδιόλης από το ωοθυλάκιο και προάγει την ανάπτυξη των ωοθυλακίων. Η FSH παράγεται από την υπόφυση. Η υπόφυση είναι ένας αδένας στη βάση του εγκεφάλου που εκκρίνει ορμόνες για τη ρύθμιση της λειτουργίας του θυρεοειδή αδένα, των επινεφριδίων, των γονάδων (όρχεων – ωοθηκών) όπως και αυξητική ορμόνη και προλακτίνη. Για τη λειτουργία των γονάδων η υπόφυση εκκρίνει δύο ορμόνες που ονομάζονται γοναδοτροπίνες. Η θυλακιοτρόπος ορμόνη (FSH) μαζί με την LH ορμόνη προάγουν την ανάπτυξη και ωρίμανση των ωοθυλακίων.

 

Δεϋδροεπιανδροστερόνη (S-DHEA)

Η DHEA (δεϋδροεπιανδροστερόvη) συχνά ονομάζεται «μητέρα όλων των ορμονών» (mother hormone) επειδή το σώμα τη χρησιμοποιεί για να παράγει ανδρικές και γυναικείες σεξουαλικές ορμόνες: τεστοστερόνη, οιστρογόνα και προγεστερόνη. Παράγεται από τα επινεφρίδια (αδένες που βρίσκονται πάνω από τους νεφρούς) και η παραγωγή της ελέγχεται εν μέρει, από την ορμόνη ACTH. Η DHEA είναι η αφθονότερη στεροειδής ορμόνη στο σώμα μας — όταν είμαστε νέοι παράγουμε περίπου 25 έως 30 mg καθημερινά. Τα επινεφρίδια φτιάχνουν την DHEA από τη χοληστερόλη (πολύ μικρές ποσότητες DHEA κατασκευάζονται επίσης στους όρχεις ή στις ωοθήκες). Επίσης παράγεται σε μικρές ποσότητες από τον εγκέφαλο.

 

Σωματομεδίνη C (Igf-1)

O ινσουλινόμορφος αυξητικός παράγοντας 1 (IGF-1 ή αλλιώς Σωματομεδίνη C) είναι μια πρωτεΐνη που λειτουργεί ως ορμόνη. Ονομάζεται έτσι γιατί μοιάζει με την ινσουλίνη. Ο IGF-1 παράγεται κυρίως στο συκώτι αλλά και σε άλλους ιστούς, όπως είναι οι μύες και τα οστά, με ρόλο να διεγείρει άμεσα την ανάπτυξη και τον πολλαπλασιασμό των φυσιολογικών κυττάρων, επηρεάζοντας το μεταβολισμό της γλυκόζης και επομένως, επηρεάζοντας και την ανάπτυξη.Παράγεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής. Η μεγαλύτερη ποσότητα εμφανίζεται στην εφηβεία. Τα χαμηλότερα επίπεδα υπάρχουν στα παιδιά και στην προχωρημένη ηλικία. Ο ινσουλινόμορφος αυξητικός παράγοντας είναι το μόριο μέσω του οποίου κυρίως επιδρά η αυξητική ορμόνη στο σώμα.

 

Θυρεοειδοτρόπος ορμόνη (TSH)

Η θυρεοειδοτρόπος ορμόνη (επίσης γνωστή ως TSH) είναι μια ορμόνη που διεγείρει το θυρεοειδή αδένα να παράγει θυροξίνη (Τ4), και στη συνέχεια, τριϊωδοθυρονίνη (Τ3), η οποία διεγείρει τον μεταβολισμό σχεδόν όλων των ιστών του σώματος. Είναι μια γλυκοπρωτεΐνη που συντίθεται από τα βασεόφιλα κύτταρα του πρόσθιου λοβού της υπόφυσης, και η οποία ρυθμίζει την ενδοκρινή λειτουργία του θυρεοειδούς αδένα. Η έκκριση της TSΗ ρυθμίζεται από την «ορμόνη απελευθέρωσης της θυρεοτροπίνης» (TRH) που εκκρίνεται από τον υποθάλαμο και από την άμεση δράση των θυρεοειδικών ορμονών στην υπόφυση.

 

Το ενδοκρινικό σύστημα του σώματός μας εκκρίνει και ελέγχει τις ορμόνες που ρυθμίζουν πολλές διαδικασίες του σώματος, όπως ο μεταβολισμός, η χρήση των θρεπτικών συστατικών, η απέκκριση και η αναπαραγωγή. Καθώς γερνάμε, τα συστήματα αυτά γίνονται λιγότερο αποτελεσματικά, οδηγώντας σε αλλαγές στο σώμα μας, όπως πχ η εμμηνόπαυση.

 

Η ορμονική θεωρία της γήρανσης αναφέρει ότι αυτές οι αλλαγές προκαλούν τελικά τα αποτελέσματα της γήρανσης!

 

Οι ορμονικές αλλαγές αποτελούν σημαντικό μέρος της γήρανσης. Το αν ελέγχουν τον ρυθμό με τον οποίο συμβαίνει η γήρανση ή είναι συνέπεια άλλων αλλαγών στο σώμα είναι άγνωστο. Είναι απίθανο η ορμονική υποκατάσταση στους ανθρώπους να αυξήσει τη διάρκεια ζωής και μπορεί να είναι ακόμη και επικίνδυνη.

 

Ο έλεγχος αντιγηραντικών ορμονών διενεργείται σε όλα τα κέντρα του ομίλου MediOne σε Γλυφάδα , Αγία Παρασκευή , Δραπετσώνα , Πέραμα , Σαλαμίνα , Αταλάντη , Λαμία στην προνομιακή τιμή των 50€.

 

*ο έλεγχος περιλαμβάνει : Οιστραδιόλη (Ε2) , Θυλακιοτρόπος (FSH), Ωχρινοποιητική (LH), Θειϊκή Δευδροεπιανδροστερόνη(S-DHEA), Σωματομεδίνη (Igf-1), Θυρεοειδοτρόπος ορμόνη (TSH)

 

 

Δείτε εδώ για περισσότερα CHECK UP

 

«Αξία μας είναι ο Άνθρωπος»

Συμβεβλήμενοι με τον ΕΟΠΥΥ

Image

Δεκτές όλες οι κάρτες

Πιστωτικές ή Χρεωστικές
Image